செனிகா, ~49
வாழ்க்கையின் குறுமை பற்றி
செனிகா இந்தக் கட்டுரையைத் தன் நண்பர் பவுலினுஸுக்கு எழுதினார். அவரது வாதத்தை இதுவரை யாரும் மேம்படுத்தவில்லை:
நமக்கு வாழ நேரம் குறைவு என்பதல்ல; நாம் அதில் பெரும்பகுதியை வீணடிக்கிறோம். வாழ்க்கை போதுமான அளவு நீளமானது, தாராளமாகத் தரப்பட்டது — மிகப் பெரிய காரியங்களைச் சாதிக்கும் அளவுக்கு — அது முழுவதும் நன்றாக முதலீடு செய்யப்பட்டால்.
ஆனால் வாழ்க்கை ஆடம்பரத்திலும் கவனமின்மையிலும் விரயமாகும்போது, மதிப்புள்ள எந்த முயற்சிக்கும் செலவிடப்படாதபோது, இறுதி நேரத்தில் நாம் உணர்கிறோம்: கடந்து போவதை நாம் கவனிக்காத வாழ்க்கை கடந்து போய்விட்டது.
அப்படித்தான்: நமக்குக் குறுகிய வாழ்க்கை தரப்படவில்லை; நாமே அதைக் குறுக்குகிறோம். நமக்குக் குறைவாகக் கிடைக்கவில்லை; இருப்பதை நாம் வீணடிக்கிறோம்.
மக்கள் தம் சொத்தைக் காப்பதில் சிக்கனமானவர்கள்; ஆனால் நேரத்தைச் செலவிடும் விஷயத்தில், கஞ்சத்தனம் நியாயமான அந்த ஒரே விஷயத்தில், மிக ஊதாரிகள்.
எல்லோரும் தம் வாழ்க்கையை விரட்டுகிறார்கள், எதிர்காலத்திற்கான ஏக்கத்தாலும் நிகழ்காலத்தின் சலிப்பாலும் துன்புற்று. ஆனால் தன் நேரம் முழுவதையும் தன் சொந்தத் தேவைகளுக்குச் செலவிடுபவன், ஒவ்வொரு நாளையும் கடைசி நாள் போலத் திட்டமிடுபவன், நாளையை ஏங்குவதுமில்லை, அஞ்சுவதுமில்லை.