லுக்ரீஷியஸ், ~கி.மு. 55
பொருள்களின் இயல்பு பற்றி
ஒரு ரோமானியக் கவிஞர் கடவுளற்ற பிரபஞ்சத்தைக் கவிதையில் விளக்கினார் — நவீன அறிவியல் அவரது சித்திரத்தின் பெரும்பகுதியை உறுதிப்படுத்துவதற்கு 2,000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு:
காற்று பெருங்கடலின் நீரைக் கலக்கும்போது, கரையிலிருந்து மற்றொருவரின் போராட்டத்தைப் பார்ப்பது இனிமையானது. யாரோ கஷ்டப்படுவதைக் காண்பது மகிழ்ச்சி தருவதால் அல்ல — நீங்கள் எந்தத் துன்பங்களிலிருந்து விடுபட்டிருக்கிறீர்கள் என்பதைக் காண்பது இனிமையானது என்பதால்.
அச்சமே எல்லாக் கடவுள்களின் தாய். இயற்கை எல்லாவற்றையும் தானாகவே, தன்னிச்சையாக, கடவுள்களின் தலையீடின்றிச் செய்கிறது.
நாம் பிறப்பதற்கு முன் கடந்துபோன நித்தியத்தைத் திரும்பிப் பாருங்கள் — அது நமக்கு ஒன்றுமில்லை. நாம் இறந்த பிறகான காலத்தைக் காட்ட இயற்கை தூக்கிப் பிடிக்கும் கண்ணாடி இதுவே. அதில் பயங்கரமான ஏதேனும் உண்டா? இருண்டதேனும்? எந்த உறக்கத்தையும்விட அது அமைதியானதல்லவா?
பழையது எப்போதும் புதியதால் வெளியேற்றப்படுகிறது; ஒன்று மற்றவற்றிலிருந்து மீளமைக்கப்பட வேண்டும். யாரும் கருந் தார்த்தரஸின் படுகுழிக்கு அனுப்பப்படுவதில்லை: பிற்காலத் தலைமுறைகள் வளர்வதற்குப் பொருள் தேவை.
வாழ்க்கை யாருக்கும் சொத்தாகத் தரப்படவில்லை; எல்லோருக்கும், பயன்படுத்த மட்டுமே.