Friedrich Nietzsche, 1883
Przedmowa Zaratustry
Zaratustra Nietzschego schodzi ze swojej góry, by powiedzieć ludziom jedno. Sedno przedmowy:
Zaklinam was, bracia moi: pozostańcie wierni ziemi i nie wierzcie tym, którzy mówią wam o nadziejach pozaziemskich. To truciciele, czy o tym wiedzą, czy nie.
To wzgardziciele Życia, obumierający i sami zatruci, którymi ziemia jest znużona — niechże więc przeminą.
Niegdyś zniewaga wobec Boga była zniewagą największą; lecz Bóg umarł, a z nim ci, co go znieważali. Grzeszyć przeciw ziemi to teraz rzecz najstraszniejsza — cenić wnętrzności niepoznawalnego wyżej niż sens ziemi.
Człowiek jest liną, rozpiętą między zwierzęciem a czymś większym — liną nad przepaścią. To, co wielkie w człowieku, to że jest mostem, a nie celem.
Kocham tych, którzy nie szukają najpierw poza gwiazdami powodu, by zejść i być ofiarą — lecz poświęcają się ziemi, aby ziemia kiedyś należała do czegoś większego.