Lukrecjusz, ok. 55 p.n.e.
O naturze rzeczy
Rzymski poeta wyjaśnił wierszem bezbożny wszechświat 2000 lat przed tym, jak współczesna nauka potwierdziła większość jego obrazu:
Miło jest, gdy wiatry wzburzają wody wielkiego morza, patrzeć z lądu na zmagania innego. Nie dlatego, że widok cudzej niedoli sprawia radość — lecz dlatego, że słodko jest widzieć, od jakich utrapień samemu jest się wolnym.
Strach jest matką wszystkich bogów. Natura czyni wszystko sama, samorzutnie, bez wtrącania się bogów.
Spójrz wstecz na wieczność, która minęła, zanim się urodziliśmy — była dla nas niczym. To lustro, które natura nam podsuwa, by pokazać czas po naszej śmierci. Czy jest w nim coś strasznego? Coś posępnego? Czy nie jest spokojniejszy od każdego snu?
Stare jest zawsze wypierane przez nowe, a jedno musi być odnowione z drugiego. Nikt nie jest strącany w czeluść czarnego Tartaru: materia jest potrzebna, by mogły wzrastać późniejsze pokolenia.
Życie nie jest dane nikomu na własność; wszystkim — tylko do użytku.