Omar Khayyām, ca. 1120
Kwatrijnen
Een Perzische wiskundige en sterrenkundige schreef vierregelige gedichten over het ene Leven dat we kunnen verifiëren. Uit de vertaling van FitzGerald:
Ach, laten we het beste maken van wat we nog kunnen uitgeven, voordat ook wij in het stof afdalen; stof in stof, en onder stof te liggen — zonder wijn, zonder lied, zonder zanger en zonder einde.
Sommigen voor de glorie van deze wereld; en sommigen zuchten om het paradijs van de profeet dat komen gaat. Ach, neem het contante geld en laat het krediet gaan, en let niet op het gerommel van een verre trom.
De bewegende vinger schrijft; en na het schrijven gaat hij verder: noch al je vroomheid noch je vernuft lokt hem terug om een halve regel te schrappen, noch wassen al je tranen er een woord van weg.
En als de wijn die je drinkt, de lip die je kust, eindigen in dat waarin alles begint en eindigt — ja: bedenk dan dat je vandaag bent wat je gisteren was — morgen zul je niet minder zijn.
Verspil je uur niet, noch in het ijdele najagen van dit en dat streven en dispuut; wees liever vrolijk met de vruchtbare druif dan te treuren om geen vrucht, of om een bittere.