सेनेका, सु. 49
जीवनाच्या अल्पतेविषयी
सेनेकाने हा निबंध त्याचा मित्र पॉलिनस याला लिहिला. त्याचा युक्तिवाद आजवर कुणीही सुधारलेला नाही:
आपल्याला जगायला वेळ कमी आहे असे नाही, तर आपण त्यातला बराचसा वाया घालवतो. जीवन पुरेसे लांब आहे, आणि उदारपणे दिलेले आहे — सर्वात मोठ्या गोष्टी साध्य करण्यासाठी — जर ते संपूर्ण नीट गुंतवले तर.
पण जीवन जेव्हा चैन आणि निष्काळजीपणात उधळले जाते, जेव्हा ते कुठल्याही सार्थ कामावर खर्च होत नाही, तेव्हा शेवटच्या घटकेला आपल्याला जाणवते की जे जीवन सरताना आपण पाहिलेही नाही, ते सरून गेले.
असे आहे: आपल्याला लहान जीवन दिलेले नाही, आपणच ते लहान करतो. आपल्याला कमी मिळालेले नाही, जे आहे ते आपण वाया घालवतो.
लोक आपली मालमत्ता जपण्यात काटकसरी असतात; पण वेळ खर्च करण्याचा प्रश्न आला की, ज्या एका गोष्टीत कंजूष असणे योग्य आहे, तिच्यातच ते सर्वात उधळे असतात.
प्रत्येकजण आपले जीवन घाईने ढकलतो, भविष्याची तळमळ आणि वर्तमानाचा कंटाळा सोसत. पण जो आपला सगळा वेळ स्वतःच्या गरजांवर घालवतो, जो प्रत्येक दिवस शेवटचा असल्यासारखा आखतो, तो उद्याची तळमळही करत नाही आणि त्याला भीतही नाही.