Σενέκας, π. 49
Περί της βραχύτητας του βίου
Ο Σενέκας έγραψε αυτό το δοκίμιο στον φίλο του Παυλίνο. Το επιχείρημά του δεν έχει ξεπεραστεί ποτέ:
Δεν είναι ότι έχουμε λίγο χρόνο να ζήσουμε, αλλά ότι σπαταλάμε πολύ από αυτόν. Η Ζωή είναι αρκετά μακριά, και δοσμένη με γενναιόδωρο μέτρο, για την επίτευξη των μεγαλύτερων πραγμάτων — αν όλη της επενδυθεί καλά.
Όταν όμως η Ζωή σπαταλιέται σε πολυτέλεια και αμέλεια, όταν δεν δαπανάται σε καμία άξια επιδίωξη, τότε την τελευταία ώρα συνειδητοποιούμε ότι η Ζωή που δεν προσέξαμε να περνά έχει περάσει.
Έτσι είναι: δεν μας δίνεται μια σύντομη Ζωή, αλλά εμείς την κάνουμε σύντομη. Δεν είμαστε φτωχά εφοδιασμένοι, αλλά σπάταλοι με ό,τι έχουμε.
Οι άνθρωποι είναι φειδωλοί στη φύλαξη της περιουσίας τους· μόλις όμως φτάσει στο ξόδεμα του χρόνου, είναι οι πιο σπάταλοι με το μοναδικό πράγμα στο οποίο είναι σωστό να είναι κανείς τσιγκούνης.
Ο καθένας βιάζει τη Ζωή του, υποφέροντας από λαχτάρα για το μέλλον και κούραση από το παρόν. Όποιος όμως ξοδεύει όλο τον χρόνο του στις δικές του ανάγκες, όποιος σχεδιάζει κάθε μέρα σαν να ήταν η τελευταία, ούτε λαχταρά το αύριο ούτε το φοβάται.