Λουκρήτιος, π. 55 π.Χ.
Περί της φύσεως των πραγμάτων
Ένας Ρωμαίος ποιητής εξήγησε σε στίχους ένα σύμπαν χωρίς θεούς, 2.000 χρόνια πριν η σύγχρονη επιστήμη επιβεβαιώσει το μεγαλύτερο μέρος της εικόνας του:
Ευχάριστο είναι, όταν οι άνεμοι ταράζουν τα νερά μιας μεγάλης θάλασσας, να βλέπεις από τη στεριά τον αγώνα ενός άλλου. Όχι επειδή το να βλέπεις κάποιον σε δυσκολία φέρνει χαρά — αλλά επειδή είναι γλυκό να βλέπεις από ποιες δυσκολίες είσαι εσύ ο ίδιος απαλλαγμένος.
Ο φόβος είναι η μητέρα όλων των θεών. Η φύση κάνει τα πάντα από μόνη της, αυθόρμητα, χωρίς την ανάμειξη των θεών.
Κοίτα πίσω στην αιωνιότητα που πέρασε πριν γεννηθούμε — δεν ήταν τίποτα για μας. Αυτός είναι ο καθρέφτης που κρατά η φύση για να μας δείξει τον χρόνο μετά τον θάνατό μας. Υπάρχει κάτι τρομερό σε αυτόν; Κάτι ζοφερό; Δεν είναι πιο γαλήνιος από κάθε ύπνο;
Το παλιό διώχνεται πάντα από το νέο, και το ένα πρέπει να ανανεώνεται από τα άλλα. Κανείς δεν στέλνεται στον λάκκο του μαύρου Τάρταρου: η ύλη χρειάζεται για να μπορέσουν να μεγαλώσουν οι επόμενες γενιές.
Η Ζωή δεν δίνεται σε κανέναν ως ιδιοκτησία· σε όλους, μόνο για χρήση.